Znajdują się tam takie urokliwe miasteczka, jak Pelplin, czy Gniew ze słynnym zamkiem krzyżackim, który w tej chwili jest remontowany.
Kociewie - to przeuroczy region etniczno-kulturowy, którego odrębność określa przede wszystkim gwara kociewska, z punktu widzenia geograficznego nie jest wyodrębniony. Z mojego punktu widzenia gdzieś pomiędzy gwarą kaszubską a kurpiowską. Kociewie pod względem fizyczno geograficznym obejmuje w całości obszar Pojezierza Starogardzkiego, część Wysoczyzny świeckiej i zachodni fragment Borów Tucholskich. Leży w dorzeczu dwóch rzek uchodzących do Wisły: Wierzycy i Wdy.
Ponadto na terenie Kociewia znajduje się prawie 20 rezerwatów przyrody, cennych ze względów przyrodniczo-naukowych, kulturalnych jak i dydaktyczno-wychowawczych. Są to przeważnie rezerwaty leśno-florystyczne, z których np. uroczysko Krzywe Koło pod Błędnem reprezentuje też duże wartości krajobrazowe. Na wyróżnienie zasługuje również nieliczne rezerwaty faunistyczne, jak na jeziorze Miedzno i przyległych bagnach koło Osia z ptactwem wodnym i błotnistym, koło leśniczówki Baby w pobliżu Ocypla z rzadkimi gatunkami ptactwa leśnego oraz tzw. Czapli Wierch koło jeziora Słonego.
Most nad Rzeką Wierzycą w ciągu drogi DK 91
Region uważany za Kociewie w ujęciu fizyczno geograficznym rozprzestrzenia się na zachód od dolnej Wisły i położony jest między Tczewem, Skarszewami, Starą Kiszewą, Czarną Wodą a Świeciem. Ma kształt wydłużony w kierunku południkowym. Maksymalna rozciągłość terenu z północy na południe wynosi 120 km, podczas gdy równoleżnikowa - około 60 km. Obszar Kociewia liczy około 3.100 km2 powierzchni i zamieszkuje go około 250 tyś. ludzi.
Mieszkańcy Kociewia to wschodniopomorska grupa etniczna, wykształcona na skutek zmieszania się rodzimej ludności pomorskiej z falami osadniczymi przybyłymi tu z obszarów Kujaw i ziemi chełmińskiej. Wśród językoznawców panuje pogląd o pomostowej roli regionu, jako obszaru pośredniego między kontynentalną grupą mazowiecką i wielkopolską z jednej strony a kaszubską z drugiej. Dialekt kociewski ma charakter kontynentalny i zaliczany jest do gwar najbliższych gwarom ziemi chełmińskiej i gwarze kujawskiej.
Kociewie nie stanowi jednolitego obszaru, tak pod względem języka jak innych cech kulturowych. Różnice gwarowe szczególnie widoczne są na pograniczu kociewsko-kaszubskim oraz na południowym zachodzie regionu. Przykładem zachowawczej podgrupy przejściowej, stanowiącej ogniwo między Kociewiakami a Borowiakami są Lasacy, zajmujący lesiste obszary wzdłuż Wdy. Niejednolity obraz kultury ludowej Kociewia widać też w dziedzinie gospodarki. Bardzo wymowne może być tu porównanie sąsiadujących ze sobą Lasaków i Polan. Gospodarka pierwszych, zajmujących obszary puszczańskie, opierała się o przemysł drzewny i leśny. Mieszkający na równinnych terenach w okolicach Świecia Polanie, to przede wszystkim rolnicy.
Jak już wspomniałem Kociewie jest w Polsce mało znaną krainą. Nazwa Kociewie ciągle budzi zainteresowanie, przede wszystkim ze względu na pochodzenie. Naukowcom do tej pory nie udało się w sposób jednoznaczny i ostateczny ustalić pochodzenia i znaczenia tej nazwy. Wysunięto cały szereg propozycji etymologicznych, ale każda z nich budzi różnorodne wątpliwości. Nazwa Kociewie była w użyciu prawdopodobnie już w końcu średniowiecza, lecz zapisana dopiero w latach 1810-1820 w dokumentach etnograficznych w Świeciu i od tego czasu rozpowszechniana.
Jedni wywodzą tę nazwę od kociołków, tj. niewielkich, bezodpływowych zagłębień terenowych, inni od słów kaszubskich kunc(z) - koniec, końcevi - końcowy, końcowy w sensie krainy położonej na krańcu Kaszub. H. Górnowicz wywodzi tę nazwę od słowa koncevati - obozować lub od rosyjskiego koczewie - koczowisko. Uważa, że ta nazwa mogła powstać w XVIII wieku, kiedy to na dzisiejszym Kociewiu obozowały wojska cesarskiej Rosji. Jednak żadna z tych nazw nie jest naukowo ostateczna i nadal nie wiadomo, czy została ona narzucona przez Kaszubów, czy wynika z charakterystycznych właściwości miejscowych.
Mnie na Kaszubach i Kociewiu oprócz zabytków ujmuje rzeźba terenu.
Ukształtowanie powierzchni Kociewia jest dziełem lądolodu skandynawskiego oraz wpływających zeń wód roztopowych. Krajobraz kociewski został ukształtowany w niedawnej geologicznie przeszłości, zaledwie kilkanaście tysięcy lat temu, w tzw. pomorskiej fazie zlodowacenia bałtyckiego. /S. Gołąbek 1984/
Lądolód skandynawski zostawił tu olbrzymie masy skalnego gruzu, żwiru i gliny, a także głazy narzutowe. Po lodowcu pozostały liczne piękne jeziora, głownie rynnowe.Wiele jezior dobrze zagospodarowano pod względem turystycznym. Są tu plaże, kąpieliska, sprzęt wodny, baza noclegowa i żywieniowa. Stwarza to dobre warunki do uprawiania turystyki, sportów wodnych i turystyki.
Najpotężniejszą rzeką regionu jest graniczny, naturalny odcinek dolnego biegi Wisły.
Głównymi rzekami Kociewia są przepływająca przez Pojezierze Starogardzkie Wierzyca i leżąca w Borach Tucholskich Wda, zwana także Czarną Wodą. Wierzyca wypływa z Wzgórz Szymbarskich w rejonie Wieżycy i uchodzi do Wisły pod Gniewem.
Jadąc nad morze zatrzymajcie się gdzieś na chwilę na Kociewiu, a nie będziecie żałować :)
Źródła:
- wikipedia.pl
- kociewiacy.pl
- nasze.kujawsko-pomorskie.pl
