Przechodząc po bytomskim rynku zainspirowało mnie zachowanie małej dziewczynki. Ludzie przechodząc nawet nie zwracali na nic uwagi, ona jednak odłączyła się od swojej mamy i stanęła jak słup soli przez kilkanaście sekund i przypatrywała się panu, który trzymał papierowy kubek na ofiarowane datki. Bardzo mnie to poruszyło i udało mi się tę scenkę uwiecznić na zdjęciu, do którego wracam i postanowiłem się nim podzielić z Wami.
Młodość i starość patrzą na rzeczywistość zupełnie inaczej. Ta pierwsza wybiega w przyszłość z wolnymi dłońmi, zupełnie nieświadoma, że czas potrafi zamienić najpiękniejsze marzenia w jeden wyciągnięty po litość kubek. Tu – na bytomskim rynku – spotkały się dwa skrajne uniwersa: jedno, które dopiero uczy się chwytać chwile, i drugie, zmuszone prosić o okruchy dnia.
To zdjęcie jest wyjątkowe, podobnie jak to co napisałeś. Wszyscy rodzimy się niewinni i dorastamy pełni nadziei, ale nie wszystkim się udaje i nie zawsze ma się wiatr w plecy. Bywa, że człowiek, który żyje we względnym dobrobycie, z czasem zatraca wrażliwość i wyobraźnię jeśli chodzi o podobne sprawy, albo woli myśleć, że takie życie po prostu komuś odpowiada, bo żebranina to łatwy zarobek, gdzie pieniądze dostaje się za nic. Niewykluczone, że tak się zdarza, ale ile człowiek musi przejść, żeby ta sytuacja stała się dla niego normalna, to wie tylko on. Nie ukrywam, że czasem w takim wypadku daję pieniądze, chociaż wolę dać coś do jedzenia. Poza tym rzadko mam przy sobie gotówkę, bo płacę kartą, jednak kiedy ktoś patrzy mi w oczy i wyciąga do mnie rękę prosząc o wsparcie, nie mam sumienia odmówić i staram się coś dla niego zrobić, bo wolę być oszukana, niż twardego serca.
OdpowiedzUsuń