Pejzaże Miechowickie

 Miechowice to nie miasto, ponieważ tutejsi mieszkańcy mawiają, że jadą do Bytomia. To raczej sielska dzielnica i  zaczynają się tam, gdzie kończy się gwar miasta — w miejscu, gdzie światło staje się łagodniejsze, a kolory bardziej przygaszone. Stawy Górnik leżą jak  spokojne tafle szkła, odbijając niebo w odcieniach błękitu, szarości i złota. Woda jest tu zawsze trochę zamyślona, jakby pamiętała wszystkie poranki i wieczory, które nad nią przeszły.

Stawy ,,Górnik Miechowice"

Drzewa stoją w milczeniu, a  ich gałęzie splatają się nad ścieżkami, tworząc naturalne sklepienia, pod którymi przechodzi się jak przez korytarze dawnego parku. Liście szeleszczą cicho, jakby opowiadały historie o tym, co było tu kiedyś - o łąkach, które zostały zatopione.

 

W okolicach stawów świat zwalnia. Trzciny kołyszą się w rytmie, którego nie da się przyspieszyć. Lilie wodne układają się w miękkie wzory, jakby ktoś malował je akwarelą. Czasem przeleci czapla, czasem zaszumi wiatr — ale wszystko dzieje się tu bez pośpiechu, jak w miejscu, które zna swoją wartość i nie musi niczego udowadniać.

Miechowice są melancholijne nie dlatego, że są smutne, lecz dlatego, że są prawdziwe. I w tym całe ich piękno.

Kętrzyn – stara synagoga, co strzeże wspomnień miasta

 Dziś, gdy staje się przed budynkiem przy Zjazdowej 9, trudno nie poczuć ścisku w gardle. Jest jakiś inny i od razu rzuca się w oczy. Jego ściany wyglądają na zmęczone, jakby każdy rok zostawił na nich swój ślad. Farba odchodzi płatami, tynk pęka, a dawna elegancja ukrywa się pod warstwą czasu. A jednak — w tym wszystkim jest coś niezwykle poruszającego. Bo ten budynek wciąż stoi i wciąż coś pamięta.

Stara Synagoga znajduje się przy ulicy Zjazdowej 9 

W 1853 roku wzniesiono tu synagogę. Miejsce, które dla wielu było jak drugi dom. W jej wnętrzu brzmiały modlitwy, śmiech dzieci, szeptane rozmowy. Dziś, patrząc na te trzy łukowe okna, można niemal zobaczyć twarze ludzi, którzy tu przychodzili, czytali i słuchali Bożego prawa co do powiedzenia ma Wszechwładny Bóg.  Zaś patrząc na drzwi — można wyobrazić sobie dłonie, które je otwierały. Patrząc na zniszczone mury — poczuć, jak wiele widziały.

W jej wnętrzu brzmiały głosy, które dziś istnieją już tylko w ciszy. Babiniec wsparty na dwóch filarach — jak ramiona, które chroniły kobiety i ich szeptane modlitwy. Małe okna w przedsionku — przez które wpadało światło, łagodnie dotykając twarzy tych, którzy wchodzili tu z nadzieją. Nisza po Torze — pusta, ale wciąż pełna obecności, jak serce, które pamięta każdy uderzony rytm, choć już nie bije.

Po 1916 roku budynek zmieniał właścicieli, zmieniał funkcje, ale nigdy nie przestał służyć ludziom. Jakby nie chciał pozwolić, by jego historia zakończyła się pustką.  Budynek przeszedł w ręce baptystów, później zielonoświątkowców. Każda wspólnota zostawiła tu coś swojego, ale fundament pozostał ten sam: to miejsce nadal służyło ludziom. Jakby nie chciało pozwolić, by jego historia zakończyła się samotnością.

Obecnie obiekt można oglądać jedynie z zewnątrz.  Natomiast wnętrze podczas spotkań kościoła Chrześcijan Wiary Ewangelicznej. 

Obecny wygląd synagogi i najbliższego otoczenia

A potem, w 2017 roku, pojawiła się tablica — skromna, ale pełna znaczenia. Ufundowana przez czterech dawnych mieszkańców Rastenburga. To nie był gest formalny. To był gest serca. Jakby ktoś po latach wrócił, dotknął tych starych murów i powiedział: „Nie zapomnieliśmy.” Dziś budynek wygląda inaczej niż kiedyś — bardziej krucho, bardziej cicho. Ale może właśnie dlatego jego historia porusza jeszcze mocniej.