W srebrzystej mgle, gdzie czas przystanął w biegu,
Pod ciężkim łukiem sędziwych konarów,
Bieleją mury na jesiennym brzegu,
Jak cichy świadek minionych już czarów.
Czerń z bielą splata wspomnienia w koronkę,
Wiatr gubi liście na wilgotnej ziemi,
A puste ławki czekają na słonko,
Które przez welon chmur się nie przedrzemie.
Zastygły w ciszy neogotycki cień,
Karmiony chłodem listopadowych dni,
Otwiera bramę w zapomniany dzień,
Gdzie dawna historia w białych murach śpi.



Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Bardzo miło mi, że gościłeś na moim blogu.!
Za pozostawiony komentarz z góry dziękuję i postaram się jak najszybciej odpowiedzieć. Komentarze anonimowe będą moderowane tylko pod warunkiem, że będą opatrzone imieniem lub pseudonimem (nickiem).
Serdecznie pozdrawiam !!!