Na temat stawów i leśnych atrakcji na pograniczu Miechowic i Rokitnicy pisałem wielokrotnie, toteż nie ma sensu się powtarzać. Jeśli ktoś zechce poszukać więcej informacji, to wystarczy poszukać w wyszukiwarce lub zerknąć na spis tematów w etykietach. Dzisiaj natomiast chciałbym zwrócić uwagę na piękno jesieni, która szybko przemija. Z dnia na dzień zmieniają się kolory drzew, którymi otulone są leśne zakamarki lub domki na osiedlu zwanym "Fińskimi Domkami". Zapraszam na spacer nad stawy ulokowane w miechowickim lesie.
Cesarska Droga
Stawy sekcyjne klubu wędkarskiego Górnik
Często się mówi "Cudze chwalicie..... " Uważam, że chyba coś w tym jest, dlatego zachęcam na spacer do miechowickiego lasu , by doświadczyć piękna i spokoju w "Miechowickim uroczysku".
Na terenie Gliwic jest kilka zabytkowych budowli, które w tej chwili nie są udostępnione do zwiedzania, ale swoim kształtem i charakterem wyróżniają się na tle innych budowli tego typu. Jak wskazuje tytuł postu, chodzi o okazałą wieżą wodną, która usytuowana w jednym dwóch najwyżej położonych punktach miasta. W centralnej dzielnicy miasta, przy ul. przy ul. Sobieskiego, tuż za terenem szpitala miejskiego nr. 1- spoza zarośli przekuwa uwagę swoim wyglądem i wielkością.
Zdjęcie wykonane od strony parkingu. Wspomniana wieża o wysokości 38 m. wybudowana została w 1905 - 1908 r. ( są inne źródła, które wskazują na rok 1918) w stylu neoromańskim z elementami neogotyku. Wieża ciśnień przy ul. Sobieskiego to jeden z najbardziej okazałych obiektów tego typu nie tylko w Gliwicach, ale również na całym Górnym Śląsku. Przez kilkadziesiąt lat dostarczała wodę do południowych dzielnic miasta, a kiedy przestała być potrzebna, stopniowo zaczęła popadać w ruinę.
Przez ostanie lata wieża miała kilku właścicieli i każdy z nich miał ambitne palny. Niestety jak do tej pory nie wiele dało się osiągnąć. Na szczęście po pożarze w 2008 r dach przynajmniej prowizorycznie został naprawiony, a teren jest niedostępny dla osób z zewnątrz. Może złomiarze całkowicie jej nie zdewastują? Jak długo będzie trwał taki stan rzeczy? Czas Pokaże.
Zapraszam także do odtworzenia filmiku, który ukazuje cały czar tej wieży.
Do zwiedzania Szwajcarii Kaszubskiej chyba zachęcać nikogo nie muszę, wszak to urokliwa kraina, która ma swoją renomę nie tylko w Polsce. Chętnie tu przyjeżdżają goście z za zachodniej granicy, gdyż często tu mieszkali ich dziadowie lub pradziadowie. Po za tym miejsca urocze i odpocząć tu naprawdę można. Sukcesywnie rozwija się baza turystyczna, która może być czynna nie tylko w sezonie letnim.
Jezioro Wielkie
Miechucino w tle.
Dzisiaj chciałbym zwrócić uwagę na Miechucino i pięknie położone jezioro tuż u podnóża miejscowości. Miechucino (dodatkowa nazwa w j. kaszub. Miechùcëno) – duża wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie kartuskim, w gminie Chmielno nad jeziorem Wielkim i przepływającą przez akwen jeziora rzeką Łebą. Miechucino leży na obszarze Pojezierza Kaszubskiego i znajduje się na terenie Kaszubskiego Parku Krajobrazowego. Na północ od Miechucina zaczyna się kompleks Lasów Mirachowskich z rezerwatami przyrody Leśnym Oczkiem i Staniszewskim Błotem. Wieś jest siedzibą sołectwa w którego skład wchodzą również miejscowości Miechucińskie Chrósty, Strysza Góra, Koryta i Glinne.
W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego. Skąd akurat nazwa Miechucino? Przypuszczenia są rożne, ale najbardziej prawdopodobna wersja dotyczy imienia Miechota, będące podstawą nazwy wsi jest skróconym imieniem staropolskiego Miecisław, potem Mieczysław. Do XVI wieku wieś nazywała się "Miechocino", obecna postać nazwy "Miechucino" pojawiła się w drugiej połowie XVI wieku.W Wielkiej Księdze czynszowej Krzyżaków w 1437 roku zapisane zostało w postaci "Mechozin", w źródłach z 1399 roku również ten sam zapis. Przez dłuższy czas ziemie te przynależały do Niemiec, ale od końca I wojny światowej wieś Miechucino znajdowała się ponownie w granicach Polski (powiat kartuski). Do 1918 obowiązującą nazwą niemieckiej administracji dla Miechucina było Miechutschin. Podczas okupacji niemieckiej nazwa Miechutschin w 1942 została przez nazistowskich propagandystów niemieckich (w ramach szerokiej akcji odkaszubiania i odpolszczania nazw niemieckiego lebensraumu) zweryfikowana jako zbyt kaszubska i przemianowana na bardziej niemiecką - Mechenhof. W tej chwili wioska zmienia swój wizerunek z typowo rolniczej miejscowości na letnisko, gdyż położona jest przepięknie. Z góry od strony drogi prowadzącej do Borucina i Stężycy rozlega się przepiękny widok na jez. Wielkie.
Woda bardzo czysta :)
Jezioro Wielkie położone jest bezpośrednio u podnóża Miechucina. Jest to typowe jezioro polodowcowe o charakterze rynnowym, będące pozostałością lodowca skandynawskiego. Właścicielem jeziora jest Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Gdańsku, natomiast dzierżawcą p. Tomasz Sławiński. W ostatnich latach na terenie przyległym do jeziora, z pomocą środków unijnych rozbudowano bazę rekreacyjną dla miejscowej ludności oraz dla osób przyjezdnych.
W kierunku południowym jez. Wielkie łączy się jez. Długim.
Jezioro to odznacza się wyjątkowo interesującą florą i fauną. Tuż przy brzegu, na podmokłych terenach, można zaobserwować rośliny zimnowodne: turzycę, niezapominajki oraz kwitnące wiosną kaczeńce – knieć błotną. W miejscach osłoniętych od wiatru, gdzie głębokość wody wynosi 0,5-1,5m rozwija się strefa szuwarów. Tworzą ją trzciny, sit, pałka wodna, tatarak, a także sitowie jeziorne.
Szuwary są miejscem, gdzie składa i wysiaduje swoje jaja wiele ptaków wodnych (łabędzie, kaczki oraz gęsi). Za pasem tej roślinności rozrasta się strefa roślin o liściach pływających. Typowymi przedstawicielami tej grupy organizmów są: lilie wodne – grzybienie białe oraz grążele żółte o dużych, sercowatych liściach.
Na głębszej wodzie ciągną się podwodne łąki roślin całkowicie zanurzonych w wodzie o wiotkich ogonkach, do których zaliczamy rogatka i moczarkę kanadyjską. W tej strefie spotykamy także ryby: płocie, okonie, szczupaki, liny, sielawy, węgorze. Na dnie zbiornika wodnego, w pobliżu brzegu, pomiędzy kamieniami oraz w mule żyją pijawki, niedojrzałe formy różnych owadów oraz ślimaki.
Jezioro Wielkie zaliczane jest do II klasy czystości wód. Powierzchnia jeziora to 33 ha. Jest to akwen przepływowy na rzece Łeba. W najgłębszych miejscach jeziora, by sięgnąć dna, trzeba zejść na 17-18 m. pod lustro wody ;) Do niedawana przebiegała tędy malowniczo położona linia kolejowa Lębork - Kartuzy, a właściwie była częścią szlaku kolejowego Pruszcz Gdański - Łeba, to jedna z najbardziej malowniczych tras kolejowych. Po drodze można było podziwiać piękne kaszubskie krajobrazy, m.in. lasy, wzniesienia i jeziora. Niestety, dziś nie przejedzie tamtędy żaden pociąg, bo linia jest już rozkradziona, na niektórych fragmentach tory są zasypane przez osuwające się skarpy. Na nasypach porosły drzewa i krzewy :( Po dawnej kolei pozostały jedynie budynki stacyjne i niszczejący piękny budynek wieży ciśnień.
Nieopodal byłej stacji pozostała wieża ciśnień (wikipedia)
Budynek stacyjny - Miechucino (wikipedia)
Na otarcie łez ocalał filmik z czasów, kiedy kolej jeszcze
